Gesprek met kandidaat voor de Raad van Toezicht, Danny Eijssens Stapper

We gaan het eerste bestuur van PROTEST kiezen! Daarom is het belangrijker dan ooit dat wij de aankomende kandidaten eens het vuur aan de schenen leggen over hoe ze van PROTEST een schitterende PJO (politieke jongerenorganisatie) willen maken. Dit jaar hebben Lava en OverDWARS de landelijke bestuurskandidaten bestuurspitches voorgelegd. 11 juli stemmen we op het oprichtingscongres voor de functies van het Landelijk Bestuur. Danny Eijssens Stapper (hij/hem, 21 jaar) heeft zich gekandideerd voor de rol van Raad van Toezicht. Met deze vragen hopen we congresgangers een handje te helpen in hun zoektocht naar de ultieme Raad van Toezicht lid!

Vind hier meer informatie over het congres en lees in de congreskrant de voorstelstukjes en kandidatencommissieadviezen van alle kandidaten.

Waar kom je vandaan en wat doe je in het dagelijks leven naast je activiteiten voor PROTEST of PRO?
Ik ben geboren, getogen en nog altijd wonend in Amsterdam Nieuw-West! In mijn dagelijks leven zit ik in de afrondende fase van mijn studie Politicologie en midden in mijn studie Rechtsgeleerdheid, beide aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast werk ik voor JINC, een grote Nederlandse non-profit organisatie op het gebied van kansengelijkheid naar de arbeidsmarkt. Daar werk ik, samen met ons Bestuur en onze Raad van Toezicht, aan allerlei landelijke vraagstukken. Ten slotte ben ik veel op pad; met vrienden of mijn vriendin ga ik het liefst altijd op pad!

Waarom en wanneer ben je lid geworden van PROTEST?
Ik ben altijd zeer begaan geweest met politiek; terwijl mijn vrienden series keken, keek ik graag naar debatten. Zo erg is het niet meer, maar mijn politieke hart klopt nog even hard. Van huis uit ben ik opgegroeid met het idee dat je moe proberen de wereld elke dag iets mooier te maken dan de dag ervoor. Mijn oma vertelde altijd over hoe ze protesteerde tegen ‘leugens in de leerboeken’ of voor het zijn van ‘baas in eigen buik’. Mede daardoor ben ik altijd heel begaan geweest met allerlei thema’s. Mijn vader zei een jaar of vier geleden dat als ik altijd zo’n grote mond had, ik daar ook werk van zou moeten maken. Hij drong aan en zei dat ik lid moest worden van een politieke partij. En zo begon mijn lidmaatschap bij, toen nog, de Jonge Socialisten en de Partij van de Arbeid. Later begonnen geluiden voor één gezamenlijke beweging; ik was meteen enthousiast. Tuurlijk was ook ik kritisch, maar al snel bleek dit wat mij betreft de perfecte combi te zijn. Volgens mij is het rood-groene gedachtegoed precies wat onze samenleving nu nodig heeft. Een frisse, progressieve beweging voor iedereen.

Heb je eerdere ervaring binnen PROTEST?

Ik heb ervaring binnen PROTEST, maar niet veel. Ik heb in het verleden een politieke leergang bij de Partij van de Arbeid gevolgd en vanuit daar ben ik bij verschillende congressen en bijeenkomsten geweest. Door mijn studies en werk is het er nooit van gekomen om een officiële functie te bekleden, maar met de komst van deze nieuwe beweging en de staat van onze samenleving leek mij dit het perfecte moment om daar toch werk van te maken. 

Geef de lezers van dit interview advies!

Mijn advies is en zal altijd zijn dat je in volle overtuiging moet leven. Het is niet erg om fouten te maken of dingen achteraf anders te willen doen, maar ik geloof dat je in het heden moet handelen naar eer en geweten. Je kunt jezelf als enige verantwoordelijk houden voor je eigen handelen. Daarom is het belangrijk om te handelen met volle overtuiging, zodat je achteraf nooit spijt hoeft te hebben van je intenties.

Wat voor een rol zou je binnen de Raad van Toezicht op je willen nemen?
Ik zie mezelf binnen de Raad van Toezicht als een echte verbinder. Dat klinkt misschien cliché, maar ik geloof er oprecht in dat een organisatie alleen écht vooruitkomt als je het samen doet. Binnen de RvT wil ik die rol pakken door niet alleen controlerend, maar juist ook adviserend en constructief mee te denken. Ik ben goed in staat om scherpe keuzes te maken en de nodige stappen te zetten, maar doe dit altijd met oog voor het draagvlak. Mijn doel is om bruggen te bouwen: tussen het kritische toezicht en de dagelijkse praktijk van het bestuur, maar ook tussen de strategische keuzes en de behoeften van de achterban, zodat we samen effectief koers kunnen houden.

Hoe zou de Raad van Toezicht zich op moeten stellen tegenover het bestuur en leden?
Ik denk dat het bestuur een zware taak voor de boeg heeft. Er moeten niet alleen nieuwe reglementen en structuren worden opgezet, maar er moet ook een nieuwe cultuur ontstaan. Een cultuur waarin dialoog wordt gefaciliteerd en verschillen mogen bestaan, maar waar we uiteindelijk samen vanuit onze rood-groene idealen vooruitkomen. De Raad van Toezicht moet uiteraard kritisch zijn en het bestuur goed controleren, maar in deze omstandigheden is het misschien nog wel belangrijker om initiatief te nemen en samen vooruit te kijken: denken in oplossingen en elkaar ondersteunen. Datzelfde geldt voor de leden. De Raad van Toezicht moet hun kritische blik krachtig vertegenwoordigen, maar er eveneens voor zorgen dat hun behoeften goed worden vertaald.

Hoe komt goed advies tot stand?
In mijn werk ben ik veel bezig met het adviseren en meedenken over beleid. Voor mij staan daarin altijd een aantal dingen centraal. Op de eerste plaats duidelijkheid: je moet precies helder maken wat je wilt dat er gebeurt en waarom. Ik denk dat openheid hier eveneens een belangrijke rol in speelt. Je moet eerlijk kunnen vertellen waar je in gelooft en waarom. Als je dat niet doet, kun je naar mijn idee geen goed advies geven. Als laatste denk ik dat het beste argument altijd wint, of dient te winnen. Je moet adviezen onderbouwen met feiten of met gevoelens die daar weer op gebaseerd zijn. Alleen op die manier kun je zorgen voor de juiste adviezen, die in het belang van iedereen zijn

Waar zou RvT ook voor kunnen staan?
Ruzie via Twitter, want wat moet je anders als progressief persoon op Twitter doen?

Wat is een goede karaktereigenschap van je?
Ik ben van nature heel positief ingesteld en denk eigenlijk altijd in oplossingen. Wat er ook gebeurt, ik probeer in elke situatie het goede te zien. In alle eerlijkheid, misschien ben ik daarom soms ook wat naïef, maar daar ben ik vooral heel erg trots op. Ik denk dat als je links en progressief wilt zijn je ook een beetje naïef moet zijn. Je moet het goede zien in mensen, zelfs als daar geen enkele aanleiding voor is. Ik denk dat ik dat goed kan, daar ben ik heel erg blij mee.

Wat is je slechtste karaktereigenschap en hoe wil je daarmee omgaan? ‘Te perfectionistisch’ mag je alleen noemen bij in het geval van klinische faalangst. 😉
Ik denk dat ik soms te veel eigenaarschap over iets neem. Ik kan mezelf erg verantwoordelijk voelen, zelfs als dat helemaal niet zo erg zou moeten. Daardoor kunnen hele specifieke dingen (te) lang blijven hangen. Hoewel ik dat op allerlei punten, zeker wat betreft mijn werk bijvoorbeeld, niet heb, heb ik dat in mijn persoonlijke leven soms wel te veel. Ik denk dat ik daar mee om ga door daarover te praten, dat uit te spreken en altijd open kaart te spelen.

Wat is je leukste herinnering aan DWARS en/of JS?
Ik vond het altijd fantastisch om de actieve aanwezigheid op de afgelopen Feminist March te zien. Iedere politicoloog heeft een beetje een ‘niche’; een onderwerp waar diegene extra veel vanaf weet en extra interessant vindt. Mijn niche is feminisme. Juist daarom vind ik het zo ontzettend belangrijk om daar te zijn en daarvoor op te komen. Niet alleen onze jongerenbewegingen, maar ook de gelieerde politieke partijen liepen daar groots in mee. Fantastisch!

Wat is je meest controversiële mening?
De hele Dubai-hype is één grote propagandacampagne en we moeten stoppen met overal waar pistache in zit ‘Dubai’ noemen! Oké, in een progressief ledenblad is dit wellicht niet zo controversieel, maar ik meen het wel. Ik denk oprecht dat er in Dubai heel bewust is nagedacht over deze hype om zo mensen een betere associatie met Dubai te geven, en het lukt ook nog!

Wat voor passies of hobbies heb je buiten PROTEST? Wat doe je graag buiten het politieke wereldje om?
Ik ben echt een ‘dagjesmens’, ik vind het heerlijk om overal dagjes naartoe te gaan. Een dagje hier, weekendje daar. Superleuk! Mijn vriendin en ik gaan daarom veel op pad, maar ook met vrienden ben ik veel weg. Nieuwe dingen leren, proeven en uitproberen, fantastisch. Het verleggen van mijn grenzen, figuurlijk en letterlijk.

Wat is je guilty pleasure?

ABBA! Als ABBA opstaat komt echt een ware popstar in mij naar boven. Opeens kan ik alles meezingen (lees: krijsen) en dans ik alsof er geen morgen meer komt. Ik wilde een favoriet liedje noemen, maar dat is net als kiezen tussen je kinderen, dat gaat gewoon niet.

Als het echter om Nederlandstalige muziek gaat, is Wolter Kroes mijn guilty pleasure. Ik zou mezelf geen nationalist noemen, maar Viva Hollandia zing ik trots, uit volle borst mee.

Stel jezelf nog één bonusvraag: 
Wat zou je doen als je niet verkozen wordt? Ontkennen dat ik me ooit heb gekandideerd, natuurlijk (grapje, ik kan best tegen mijn verlies).

categorieën: Bericht