In gesprek met de jonge kandidaten: Giovanni Visser

OverDWARS en Lava legden aan tien jonge kandidaten van GroenLinks-PvdA vragen voor over hun achtergronden en politieke visies. In dit stuk: Giovanni Visser (hij/hem, Arnhem, 1998).

Kun je beginnen met jezelf voor te stellen?

Ik ben Giovanni, 27 jaar en geboren en getogen in Arnhem, waar ik nog steeds met veel plezier woon met mijn verloofde en drie katten. Ik ben sinds 2019 raadslid in Arnhem en was bij de vorige verkiezingen lijstrekker. Sindsdien ben ik ook fractievoorzitter. Daarnaast ben ik werkzaam als beleidsmedewerker bij het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, waar ik me dagelijks bezighoud met studiefinanciering.

Buiten het werk probeer ik het iets rustiger aan te doen. Ik wandel en lees graag, speel spelletjes met vrienden en ben thuis bezig mijn skills als hobbybarista te verbeteren. Want eerlijk is eerlijk: een goed gezette cappuccino maakt elke ochtend beter.

Wat dreef jou om de politiek in te gaan?

Mijn jeugd was niet altijd makkelijk. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zes was. De stabiliteit die ik thuis dacht te hebben, was plots verdwenen. De jaren die volgden, waren vaak financieel moeilijk. Ik worstelde met angsten en voelde me vaak eenzaam. Ik kwam moeilijk mee op school en vond daar weinig ruimte om mijn talenten en mijzelf te ontwikkelen. Op de middelbare school veranderde dat. Ik ontmoette een mentor die wel in mij geloofde. Voor haar deed ik ertoe. Zij gaf mij de kans om naar het vwo te gaan. Dat was voor mij de plek waar ik mij thuis kon voelen. Ik kreeg levenslange vrienden en kon als een van de eersten in mijn familie naar de universiteit.

Mijn verhaal is niet uniek. Er zijn veel jonge mensen met dromen die nooit waargemaakt worden door armoede, pech of een moeilijke thuissituatie. Ik weet dat het anders kan, als er iemand is die naast je staat en zegt: “Ik geloof in jou.” Dat gun ik iedereen. Dáárom ben ik de politiek ingegaan.

Wie is jouw politiek idool?

Dat is Eberhard van der Laan, die tot zijn overlijden in 2017 burgemeester van Amsterdam was. Ik heb hem helaas nooit ontmoet. Maar wat ik heb gezien en gelezen, laat zien dat hij oprecht en eerlijk was. Iemand die zich verdiept in mensen, bereid is om altijd in gesprek te blijven en te kijken wat nodig is om problemen op te lossen. Hij was empathisch, maar durfde ook een norm te stellen wanneer dat nodig is. Dat is precies wat een politicus, in mijn ogen, moet kunnen.

Hoe zou jij je eigen politieke stijl omschrijven?

Mijn politieke stijl is stevig, maar respectvol. Als je mij in het debat ziet, is het duidelijk dat ik het hartgrondig oneens ben met bijvoorbeeld de VVD. Daar is geen twijfel over mogelijk, want ik laat stevig horen hoe ik tegen de wereld aankijk. Dat doe ik tegelijkertijd met respect. Ik vind dat een debat hard mag zijn, want politiek is een ideeënstrijd. Maar na een debat moet je elkaar wel een hand kunnen schudden. Politiek bedrijven is een eer. Je vertegenwoordigt mensen, hun zorgen en hun hoop. Dat vraagt om overtuiging, maar ook om fatsoen. Anders komen we niet verder met elkaar.

Voor welk onderbelicht thema moet er meer aandacht komen?

Voor de wijken waar mensen wonen. Ik zie te veel buurten die verloederen, waar mensen zich onveilig voelen en waar jongeren zo snel mogelijk weg willen. Dat zijn plekken waar het gevoel van trots is verdwenen. Ik wil dat mensen zich weer thuis kunnen voelen in hun eigen wijk. Dat je postcode niet bepaalt welke kansen je krijgt in het leven. Iedereen verdient een leefbare buurt met kansen om vooruit te komen. Dat is namelijk de basis van iedere dag.

Hoe ziet jouw ideale coalitie eruit? Geef een idealistisch en, gezien de peilingen, realistisch antwoord.

Mijn ideale coalitie is een zo progressief mogelijk blok. De uitdagingen in Nederland, bijvoorbeeld op het vlak van wonen, klimaat en inkomen, verdienen een stevig antwoord en een serieuze herverdeling van inkomen. Anders worden de lasten in ons land niet eerlijk verdeeld en blijven te veel mensen achter. Daar zijn partijen voor nodig die vooruitkijken en verantwoordelijkheid durven te nemen om een koersverandering in te zetten en die de rekening durven te leggen bij de zwaarste vervuilers en sterkste schouders.

Het vertrouwen in de politiek is historisch laag. Als je Tweede Kamerlid wordt, hoe ben je van plan om hier mee om te gaan?

Door te luisteren. Echt luisteren. Ik wil het land in, mensen ontmoeten, verhalen horen. Juist van degenen die zich niet gehoord voelen. Zonder die verbinding weet je niet waar je het over hebt in Den Haag. Politiek begint niet in het Kamergebouw, maar bij de mensen om wie het gaat.

Welke rol zou de (nieuwe) PJO moeten hebben binnen de partij?

Ik hoop dat alle jonge leden actief lid worden van de nieuwe PJO. Het is fantastisch om lid te zijn van een vereniging van jongeren die allerlei grote dromen hebben over hoe het anders kan. Een veilige omgeving waar jongeren ideeën kunnen uitwisselen, discussie kunnen voeren en plezier kunnen hebben. De PJO moet wat mij betreft verbonden zijn met de partij, maar ook echt onafhankelijk zijn. Het is heel gezond als de PJO de ruimte en middelen heeft om zelf campagne te voeren, activiteiten te organiseren en de partij aan te spreken. Een kritische en onafhankelijke PJO maakt ons als partij namelijk sterker.

Stel jezelf een bonusvraag!

Je bent altijd actief geweest binnen de PvdA. Hoe ervaar je het om nu kandidaat te zijn voor GroenLinks-PvdA? Eerlijk gezegd was ik in het begin best kritisch over de samenwerking. Ik was gehecht aan de identiteit van de PvdA en aan het rijke verleden dat daarbij hoort. Maar toen ik me meer verdiepte in GroenLinks, zag ik hoe klein de verschillen eigenlijk zijn. Er wordt vaak een karikatuur gemaakt van ‘rood’ en ‘groen’, terwijl we in de kern dezelfde strijd voeren: voor een samenleving die eerlijker, duurzamer en toekomstbestendig is.

Jesse Klaver zei het treffend tijdens zijn toespraak op de Dag van de Arbeid in 2024: het debat gaat niet over havermelk of koemelk, maar over hoe we de samenleving bij elkaar houden. En zo is het. Als ik zie hoe snel de ijskappen smelten of hoe Nederland, als belastingparadijs, is uitgegroeid tot een van de landen met de grootste vermogensongelijkheid ter wereld, dan maak ik me zorgen over het heden en de toekomst. Als we niets doen, is het niet vanzelfsprekend dat ons leven over tientallen jaren beter is dan nu. Maar ik weet ook dat verandering mogelijk is, als we de moed hebben moeilijke keuzes te maken en niemand achter te laten.

Dat begint met een sociale energietransitie en een eerlijke herverdeling van inkomen en vermogen. Zodat iedereen kan meedoen, een betaalbaar huis weer normaal is en een goede baan gewoon een goed inkomen oplevert.

Dat vooruitgangsdenken, het lef om verder te kijken en soms wat radicaler en activistischer te durven zijn, herken ik als iets van GroenLinks. En eerlijk? Dat bevalt me wel. Samen staan we sterker, en samen kunnen we Nederland echt veranderen.

Lees ook de interviews met andere jonge kandidaten!

• Ties Ammerlaan
• Julian Bushoff
• Mikal Tseggai
• Jimme Nordkamp
• Habtamu de Hoop
• Iris Vrolijks
• Shadi Nikshomar
• Jade van der Linden

categorieën: Bericht