-
©Gemeente Den Haag
05/05/2022
12:15
Vrijheid is niet vanzelfsprekend
Tilman Müller-Kirsch
Europa heeft na het einde van de Tweede Wereldoorlog tot drie maanden geleden nog nooit zo’n lange periode van vrede en toenemende vrijheid gekend. Hierdoor zijn we vrede en vrijheid in Europa een beetje vanzelfsprekend gaan vinden. Toen er ziekenhuizen in Afghanistan en Irak gebombardeerd werden waren we gechoqueerd, maar niet gealarmeerd. Sinds de invasie van Oekraïne is vrijheid echter een tastbaarder begrip geworden. De Europese waarden zoals democratie, een onafhankelijke rechtsorde en mediavrijheid zijn niet meer zo vanzelfsprekend als we ooit dachten en we moeten inzien dat deze waarden ook in ons land toenemend onder druk komen te staan.
Lees verder; klik hier…
-
© NeONBRAND
27/11/2020
12:07
Het Goude Oude
Storm Stekelenburg
Donderdagochtend. Het is weer tijd voor online les. Ik word wakker en mijn ochtendroutine kickt in. Ik doe mijn wekker uit. Snel mijn koffie zetten en smeer een lekker bammetje. Ik hoef toch niet naar school te fietsen door corona, dus dan kan ik net zo goed mijn broodje eten tijdens de les.
Lees verder; klik hier…
-
16/09/2019
11:17
‘De Meeste Mensen Deugen, en nu?’
Een opiniestuk van Lukas van Dongen
Wat als mensen niet onbetrouwbaar zijn, maar juist deugen? Begin september zag ik Rutger Bregman en Mathijs van Nieuwkerk met deze vraag worstelen bij DWDD. Bregman, bekend van zijn ‘taxes, taxes, taxes’ speech in Davos, beantwoordt deze vraag met een volmondig ja in zijn nieuwe boek: De Meeste Mensen Deugen.
Lees verder; klik hier…
-
12/09/2019
07:00
‘Waarom de situatie in Hong Kong ons allemaal aangaat’
In Hong Kong vindt nog jaarlijks een herdenking plaats voor de studenten die in 1989 door het Chinese leger werden omgebracht. Het is een gevoelig onderwerp in China, het is nergens in de schoolboeken te lezen en docenten die het onderwerp tóch aansnijden, kunnen in de problemen komen. In Hong Kong is het jarenlang geen probleem geweest om een herdenking te organiseren, maar er is iets aan het veranderen in de stad. Peking versterkt haar greep op de stad. Het vrije karakter, dat zo sterk contrasteert met de rest van China, dreigt te vervagen. Dat lijkt vooralsnog het motief voor veel inwoners om de straat op te gaan.
Lees verder; klik hier…
-
28/08/2019
19:47
JS’er vertelt: waarom ik geen lid meer ben van de JFVD
In dit stuk vertel ik als ex-JFVD lid over het snelle electorale succes van de partij en haar teloorgang in de afgelopen periode. Mijn tegenstem in dit artikel is Bas Peetsold – een gepassioneerde psychologie student en overtuigd Baudet-aanhanger – die ik ontmoete in mijn tijd bij de JFVD.
Lees verder; klik hier…
-
01/03/2018
10:20
De hoofdredacteur: #stemopeenvrouw
Toen ik klein was ging ik weleens op verkiezingsdag mee met mijn moeder naar het stemlokaal. We gingen stemmen en ik vond het hartstikke spannend om dat mee te maken. In het wijkcentrum om de hoek stond de stemcomputer klaar en liep ik aan haar hand mee het hokje in. Officieel mocht het misschien niet van de Kiesraad, maar ik zal niet de enige zijn geweest die op deze manier democratie met de paplepel kreeg ingegeven. De keuze had mijn moeder zelf al gemaakt, maar ik mocht helpen om de knopjes in te drukken. Eerst die van de kandidaat, daarna op de rode knop om te bevestigen. Makkelijker dan met het rode potlood. Thuis vroeg ik mijn moeder waarom we niet op de eerste persoon van de lijst hadden gestemd, maar de tweede. Die tweede persoon was een vrouw en mijn moeder vond het belangrijk om op een vrouw te stemmen. Toen begreep ik het misschien nog niet zo goed; daar was ik gewoon nog te jong voor. Maar wat ik wel mee heb gekregen is dat het doodnormaal is om op een vrouw te stemmen. En nu ik ouder ben en zelf mag stemmen, zie ik ook waarom het nodig is. Net iets meer dan eenderde van de Tweede Kamer bestaat uit vrouwen, terwijl vorig jaar 50,4 procent van de Nederlands vrouw was. In de gemeenteraden zitten nog minder vrouwen: slechts 28 procent. Dat terwijl vrouwen overweldigend vaker met voorkeurstemmen worden gekozen (9 van de 13 Tweede Kamerleden in de afgelopen twintig jaar). Deze maand staat de Lava daarom helemaal in het teken van de jonge vrouw in de politiek. Omdat wij strijden voor een volksvertegenwoordiging die ook echt het hele volk vertegenwoordigt, van gemeenteraad tot parlement. Het is immers 2018; #stemopeenvrouw!
-
15/09/2017
19:48
De voorzitter: ben jij bereikbaar?
Zodra ik wakker word pak ik als allereerste mijn telefoon. Snel zie ik nog wat appjes in de whatsappgroep van het landelijk bestuur van de JS, die er meestal toe leiden dat ik er ook nog even mijn laptop bij pak om snel een mailtje te versturen. Als ik vervolgens in de sportschool sta werk ik tussen de sets die ik met de gewichten doe door even de rest van mijn mailbox bij. Datzelfde fenomeen speelt zich af op de wc, in de kroeg of als je met vrienden zit te eten. Tegelijkertijd weet ik dankzij mijn telefoon vaak in welke kroeg ik moet zijn, waar het eten goed is of ben ik heel blij dat ik snel kan controleren of het gaat regenen voor ik naar buiten loop. De wereld met de techniek is zoveel makkelijker, maar zoals een groot filosoof ooit net niet zei “elk voordeel heb zijn nadeel” (jaja het was andersom, maar dat maakt mijn verhaal niet lopend). Het levert ook extra druk op. We verwachten van elkaar altijd bereikbaar te zijn. Waar sociaaldemocraten jaren gestreden hebben om acht uur te werken, acht uur te slapen en acht uur vrije tijd te hebben nemen de acht uur werk langzaam de acht uur vrije tijd over. We zijn niet meer in staat om van kantoor te gaan en het werk echt tot morgen te laten als je kantoor eigenlijk in je broekzak of op zijn minst rugzak past. De blauwe vinkjes kunnen misschien uit, maar in een groep dan weer niet. We willen altijd van elkaar weten waar we zijn of we niet toch kunnen reageren of we het niet gewoon negeren. Laten we elkaar toch ook wat vaker die vrije tijd gunnen, de telefoon wegleggen als we zitten te eten en gewoon acht echte uren nemen voor vrije tijd. Misschien dat ik me morgen eerst nog een keer omdraai voordat ik mijn telefoon pak.
-
15/09/2017
19:10
De hoofdredacteur: In de begindagen van het internet
In de begindagen van het internet was toegang tot de digitale snelweg nog maar beperkt tot universiteiten en hogescholen. Elke september stroomden hordes nieuwe studenten het internet op, waaronder op het veelgebruikte Usenet-forum; een soort Reddit van het begintijdperk. Daar stelden de nieuwelingen allerhande beginnersvragen of hielden zich niet aan de mores die op het Usenet-forum heersten. De nieuwe studenten leerden echter snel de normen van het nieuwe communicatiesysteem, of ze raakten gedesinteresseerd in het systeem, waarna het oude leventje op de fora weer verder ging. Tot september 1993. De grote massa ontdekte het internet, aangejaagd door bedrijven die een nieuwe markt zagen ontstaan, waarna de influx van nieuwe gebruikers nooit meer zou stoppen. Elke maand kwamen er meer en meer gebruikers bij, die het Usenet-forum overrompelden en de oudgedienden van hun stuk bracht. Sindsdien is die september bekend komen te staan als de Eternal September; de september die nooit eindigde. Voor de PvdA had een andere september misschien wat langer mogen duren. September 2012 welteverstaan, toen onze partij een grote overwinning behaalde tijdens de Tweede Kamerverkiezingen. Dat is iets voor andere tijden; inmiddels ligt 15 maart steeds verder achter ons en worden de gevolgen van zo’n verkiezing ook steeds zichtbaarder. Niet alleen met een nieuw kabinet, dat nu pas uit de coulissen stapt en er een ‘fuck-mensen, leve-het-grootkapitaal’ mening op nahoudt. Ook de Lava zelf zal noodgedwongen op de schop moeten om te bezuinigen in het nieuwe jaar. Dat betekent echter nieuwe kansen, een grote uitdaging en mogelijk ook vooral veel vragen, waarover ik graag met jullie samen op ons Najaarscongres (én jubileumcongres: 40 jaar JS!) in Leeuwarden in gesprek.
-
15/05/2017
19:13
De voorzitter: de vakbond is nodig
“De vakbond is een archaïsch instituut. Ze zetten zich alleen in voor de belangen van ouderen. Houden star vast aan oude verworvenheden en zijn niet bereid om zich aan te passen aan de nieuwe tijd, daar hoef ik niet bij”, hield ik mezelf jarenlang voor. Toch werd ik lid van de FNV. Was er dan niets over van mijn aanvankelijke bezwaren? Het is inderdaad zo dat vakbonden bevolkt worden door grijze koppen die hun pensioen dichterbij zien komen. Er is echter maar één manier om dat te veranderen. Zorgen dat ook jonge mensen zich verenigen. Ik geloof heilig in het collectief. Op dit moment zitten steeds meer jongeren in rare constructies die erop neerkomen dat werkgevers zo min mogelijk risico lopen en zo makkelijk mogelijk van hun werknemers af kunnen. In je eentje kun je niet opboksen tegen een systeem dat misschien juridisch prima dicht getikt zit, maar onrechtvaardig voelt. Niet doorbetaald worden als je ziek bent en dan toch maar gaan werken, waardoor je nog zieker wordt of andere mensen aansteekt. Niet verzekerd zijn tijdens je werk, want je bent goedkoper als ZZP’er. Niet de macht hebben om een shift te weigeren, want ja voor jou tien anderen. Gewoon een fatsoenlijk loon en wat zekerheid, dat zit er niet zomaar meer in. Daarom moeten we elkaar goed vasthouden en samen de strijd aan. Het verkiezen van winst boven goed werkgeverschap is een keuze, geen natuurwet. Maar die keuze gaan werkgevers niet zelf maken. Daar is de vakbond voor nodig. Alleen samen kunnen we strijden tegen de macht van het geld, tegen de neoliberale wind dat het allemaal maar door de markt besloten moet worden, dat vaste contracten ouderwets zijn. Want laten we eerlijk zijn, het is hoog tijd dat de werkgevers zich ook eens aanpassen aan de nieuwe tijd waarin we fatsoenlijk met elkaar omgaan.
-
15/05/2017
18:58
De hoofdredacteur: samen sterker staan
Het is ruim een decennium geleden dat meer dan 300.000 mensen bijeenkwamen op het Museumplein in Amsterdam voor de grootste vakbondsdemonstratie die Nederland ooit gekend heeft. Agnes Jongerius was actieleider, Sita zong, de vlaggen van tientallen organisaties die aan de actie verbonden waren zwaaiden vrolijk boven de mensenmenigte. Er was succes. Iets meer dan een maand later waren de plannen van het kabinet waar de demonstranten tegen protesteerden van tafel. Naar alle waarschijnlijk staan we weer aan de vooravond van een kabinet VVD-CDA-D66, net zoals tijdens die grote vakbondsdemonstratie van 2004. Mogelijk mag er nog een vierde partij bij om dit halfslappe mengsel een beetje bij te kleuren. Maar staan wij straks nog wel samen op het Museumplein om bijvoorbeeld de verregaande versoepeling van het ontslagrecht te bestrijden? Wie staat er op om zich uit te spreken tegen deze nietsontziende liberalisering van onze maatschappij? Of zijn we al zo ver gegroeid in ons denken dat ook wij, allen toch sociaaldemocraten, niet verder komen dan het individu? Deze editie van de Lava gaat over collectiviteit. Over het samen sterker staan en al dat soort mooie leuzen die je in campagnetijd veel hoort. Het is nu echter tijd om ze in de praktijk te brengen. Als je ergens iets aan wilt doen, dan zoek je je medestanders op. De vakbond is collectiviteit. In alle vormen; van scholieren- en studentenvakbond, via de aloude werknemersbonden tot de Fietsersbond of ANWB; de kracht van allen schuilt in de collectiviteit van de leden.